کتاب آسمان خیس اثر گروهی از نویسندگان ترجمه محمود حسینی زاد نشر افق

نمی‌دانم چه وقت بود که دوباره دام دام دارام شروع شد. صدایش از دورها می‌آمد، انگار سوت اخطار یک کشتی فضایی، آهسته و نامفهوم. بعد کم‌کم نزدیک شد، بلندتر، تا بالاخره همه‌ی صداها را طوری پوشاند که به نظرم رسید حرکات من و کنستانتره کاملا بی‌صدا بود. فقط دام دام دارام شنیده می‌شد- تا این که یک دفعه قطع شد و آرام و ساکت. مثل خود ما.