کتاب آدم ها و خرچنگ ها (مجموعه زوربای ایرانی) اثر خوزوئه دو کاسترو ترجمه محمد قاضی نشر علمی فرهنگی

من به شما خواهم گفت که چگونه گرسنگی را در باتلاق های رسیف، در میان مغروقین آن دریا کشف کرده ام. من در دانشگاه سوربن و یا در دانشگاه های دیگری با هیولای گرسنگی آشنا نشده ام. دانشگاه سوربن من گل و لای مرداب های رسیف بوده است که در آن خرچنگ ها لول می زنند و انسان هایی در حول و حوش آن ساکن اند که از گوشت خرچنگ ها به وجود آمده اند و مثل خرچنگ فرک می کنند و حس می کنند. موجوداتی ذئحیاتین هستند که هم در خشکی به سر می برند و هم در آب، نیمی انسان اند و نیمی حیوان، موجوداتی که با خرچنگ ها برادر همشیرند و راه رفتن را پا به پای خرچنگ ها یاد گرفته اند.
گرسنگی که همه این مردم را بستوه می آورد شیوه آداب و رفتار ایشان یعنی ارزش های اخلاقی و امیدها و آرزوها و حتی زندگی احساساتی ایشان را نیز تعیین می کرد. وقتی ایشان را در حال اقدام کردن، سخن گفتن، مبارزه کردن، رنج بردن و مردن می دیدید در حقیق خود گرسنگی را می دیدید که جابر و خودمختار و به وجود آورنده بزرگ ترین فاجعه بشریت بود.