کتاب من قاتل پسرتان هستم اثر احمد دهقان نشر افق

مجموعه داستان من قاتل پسرتان هستم نوشته‌ی احمد دهقان، نامزد جایزه‌ی ادبی مهرگان (پکا) در سال 1384 و نامزد جایزه‌ی ادبی منتقدان و مطبوعات سال 1384 است. این کتاب همچنین نامزد جایزه‌ی ادبی بنیاد گلشیری در سال 1384 بوده است.همه‌ی‌ داستان‌نویسان‌ و نیز همه‌ی‌ جبهه‌رفته‌ها حق‌ دارند که‌ از جنگ‌ بنویسند. با این‌ همه‌، آن‌که‌ هم‌ داستان‌نوسی‌ را بلد است‌ و هم‌ خاطره‌ و درد جنگ‌ را به‌ غنیمت‌ آورده‌ است‌، برای‌ آفرینش‌ ادبیات‌ جنگ‌ اهلیت‌ بیش‌تری‌ دارد.

احمد دهقان‌ نویسنده‌ی «من قاتل پسرتان هستم» یکی‌ از این‌ شمار است‌. رمان‌ سفر به‌ گرای‌ 270 درجه‌ (1375) یکی‌ از آثاری‌ بود که‌ جایزه‌ی‌ 20 سال‌ داستان‌نویسی‌ پس‌ از انقلاب‌ را از آن‌ خود کرد.من قاتل پسرتان هستم، تنها مجموعه داستان احمد دهقان است. احمد دهقان از بازماندگان جنگ هشت‌ساله است که نگاه دقیق، شجاعانه و بدون داوری خود را صرف داستان‌گویی از جنگ کرده است و به‌جرئت می‌توان گفت متفاوت‌ترین نگاه و روایت را از این حادثه‌ی مهم تاریخ معاصر داشته که تأثیری شگرف بر ادبیات ایران، به‌ویژه ادبیات داستانی آن گذاشته است. این مجموعه شامل 10 داستان است.

احمد دهقان زبان ساده‌ای را برای روایت انتخاب می‌کند و داستان‎هایش را به‌دوراز هرگونه پیچیدگی روایت می‌کند. تعلیق در داستان‌های این مجموعه بدون تصنع است و داستان‌ها چنان از مفاهیم انسانی که گاه دور از ذهن می‌نمایند، بهره برده‌اند که نیازی نمی‌بیند پیچیدگی و تعلیق کاذب را به داستان‌هایی این‌چنین شسته‌و‌رفته تحمیل کند. نگاه رئالیستی و بدون شعار دهقان درباره‌ی جنگ و حقایق آن و آدم‌هایش تصویری آن‌چنان عریان به خواننده می‌دهد که موحش‌بودن جهان واقعی و به‌ویژه جهان واقعی جنگ را نسبت به جهان داستانی، به رخ می‌کشد.او از زیاده‌گویی و اطناب کلام پرهیز می‌کند، از همین روی ضرب‌آهنگ داستان‌ها بسیار تند است، اما عمق حوادث به‌قدری زیاد است که امکان ندارد آدم‌هایی چنان واقعی و درعین‌حال حقیقی را از یاد برد. نویسنده در تمام داستان‌ها از ساخت تصویر مرکزی بهره برده و این یعنی خواننده می‌تواند تا پایان عمرش با هر صحنه‌ی مشابهی که روبه‌رو شد، داستان‌ها را به‌خاطر بیاورد.

نویسنده‌ی من قاتل پسرتان هستم، از تقدس‌گرایی گریزان است و چنان بی‌پرده ابعاد جدیدی از وقایع جنگ را پیش روی خواننده قرار می‌دهد که چاره‌ای جز باورکردن آن‌ها باقی نمی‌گذارد. راوی در تمام داستان‌ها خونسرد است و این مهارت نویسنده را در روایت کردن نشان می‌دهد. احمد دهقان مجذوب داستان‌گویی و زبان و به‌ویژه نثر خودش نمی‌شود و این نقطه قوت اوست؛ تله‌ای که بسیاری از نویسندگان به دام آن می‌افتند.